De reis naar Portland

Vandaag, ga ik van Seattle naar Portland.  Ik rijd nu met de bus.  De reis duurt vier uur.  De bus is niet vol.  Ik heb een rij voor mijzelf.  Ik kan het internet gebruiken op de bus.  Wij zijn net voorbij Centralia, een stad die ligt  tussen Portland en Seattle.  Ik heb het een keer bezocht.

De reis naar Seattle was leuk, maar het deed me denken. Het is tien jaar geleden dat ik in Seattle woonde.  Veel van mijn vrienden zijn verhuisd.  Ik ben zelf vier keer verhuisd.  Ik was drie en twintig toen ik verhuisde naar Seattle.  Het is niet dat ik me oud voel.  Ik voel me alsof Ik een lange tijd heb gereisd. 

Ik vraag me af ik dezelfde persoon was als toen.  Ik kan een duidelijk gevoel van de vraag niet krijgen.  Mijn lichaam is min of meer hetzelfde lichaam.  Een groot deel van het werk is bij gezin en vrienden gedaan.  Zij zeggen vaak “hoi Stephen” zodat ik vergeet me af te vragen wie ik ben.  In het verleden, toen ik verhuisde naar een nieuwe stad, dan ik voelde me als een nieuwe persoon.  Nu, ben ik gewend geraakt aan mijn gedachten.  Hij volgt me overal waar ik ga. 

Ik woon niet meer in Seattle.  I loop daar als een vreemdeling op de weg.